 |
| ေဆာင္းပါးရွင္ - ကုိညီညီ ( ေတာင္ၾကီး ) |
---- ကြ်န္ေတာ္႕အေဖက ပါကစၥတန္ က
ခြဲစိပ္ပါရဂူတစ္ေယာက္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ( ၉ ) တန္းအရြယ္ တစ္ေန႕မွာ အေဖက ကြ်န္ေတာ္႕ကို
ေက်ာင္းၾကိဳျပီးေတာ႕ေျပာတယ္၊ အိမ္မျပန္ခင္ သူ႕လူနာတစ္ေယာက္ကို ဝင္စစ္ေဆးစရာရွိတယ္
တဲ႕။ ေဆးရံုေရာက္ေတာ႕ အေဖ က ကြ်န္ေတာ္႕ကို အထဲလိုက္မလား လို႕ ေမးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က
ကားထဲမွာ ေစာင္႕ေနမယ္ဆုိတာကို အေဖ က မရဘူး အတင္းဆင္းခုိင္းတယ္။
.
.
---- အိပ္ယာေပၚမွာ လွဲေနတဲ႕
လူနာရဲ႕အခန္းဆီ ကြ်န္ေတာ႕ကို ေခၚသြားတယ္။ သူမ မ်က္ႏွာေပၚက အက်ိတ္အသားပိုလံုးကို
အေဖ က ခြဲစိပ္ေပးလိုက္တာေလ၊ အခု အနာက်က္ေအာင္ နားခိုင္းထားတာ။
အေဖ႕ကိုေတြ႕လည္းေတြ႕ေရာ ငိုၾကီးခ်က္မ နဲ႕ အေဖ႕လက္ကို နမ္းရႈတ္ေနပါေတာ႕တယ္။
.
.
---- အဲဒီ အမ်ိဳးသမီးက ခြဲစိပ္ခ
နဲ႕ ေဆးရံုခ ေတြကုိ ရွင္းထားျပီးသား။ ဒါေပမယ္႕ သူမ ဟာ အခုခ်ိန္ထိ
ေက်းဇူးတင္လို႕မဆံုးေတာ႕ဘူး။ သူမ ရဲ႕ဘဝကို အသစ္တစ္ဖန္ျပည္လည္ရရွိတယ္လို႕
ခံစားေနရဟန္တူပါတယ္။ အဲဒီေန႕မွာပဲ ေဆးေက်ာင္းတက္မယ္လို႕
ကြ်န္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ႏိုင္တယ္။
ကြ်န္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ႏိုင္တယ္။
.
Ref: June 30, 2014 Post, Humans
of New York
No comments:
Post a Comment