မိုဟာမက္လက္ထဲက ေဒၚလာ ( ၅ဝ )

ျမန္မာမႈျပဳသူ - ကိုညီညီ ( ေတာင္ၾကီး )

.

မယံုႏုိင္ေလာက္ေအာင္ အခက္အခဲေတြမ်ားလွတဲ႕ ပင္လယ္ကူးဒုကၡသည္ေတြရဲ႕အျဖစ္မွန္ဘဝေတြကိုဆက္တုိက္ေရးဖို႕ ( ၂ဝ၁၄ ) ေႏြရာသီပုိ႕စ္ေလးနဲ႕ စတင္လိုက္ပါတယ္။

.

သူ႕နာမည္က မုိဟာမက္ပါ။ ျပီးခဲ႕တဲ႕ႏွစ္က ကြ်န္ေတာ္နဲ႕အီရတ္က ကဒ္ဒစ္စတန္ မွာ ဆံုခဲ႕ဖူးသူေပါ႕။ အဲဒီတုန္းက ဆီးရီးယားစစ္ေၾကာင္႕ထြက္ေျပးလာျပီး ကြ်န္ေတာ္တည္းတဲ႕ေဟာ္တယ္မွာ မိုဟာမက္က စာေရးအလုပ္ လုပ္ေနတာပါ။ စစ္စျဖစ္တယ္ဆိုရင္ပဲ သူဟာ ဒမားစကတ္စ္တကၠသိုလ္မွာ အဂၤလိပ္စာေမဂ်ာတက္ေနခဲ႕တယ္။ ဒါေၾကာင္႕ သူ႕အဂၤလိပ္စာကို အေကာင္းဆံုးနီးပါးေျပာႏုိင္သူဆိုတာ သိသာတယ္။ ISIS ေတြေပၚလာလို႕ ထြက္ေျပးလာရတဲ႕ ဒုကၡသည္ေတြကုိ လူေတြ႕ေမးျမန္းဖို႕ သူက စကားျပန္လုပ္ေပးမယ္ဆိုျပီး ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ သေဘာတူခဲ႕ၾကတယ္။

.

.

ေအာက္မွာ မုိဟာမက္ေျပာျပတဲ႕အေၾကာင္းေတြနဲ႕ဆက္စပ္ျပီး မၾကာခင္အခ်ိန္ကာလအတြင္းမွာ စာရြက္စာတမ္းအတုေတြနဲ႕ ျဗိတိန္ႏုိင္ငံကို သူေရာက္လာႏုိင္မယ္လုိ႕ ကြ်န္ေတာ္ေမွ်ာ္လင္႕မိတယ္။ အခုလုိ သူ႕ဇာတ္လမ္းကိုျပန္ေျပာႏုိင္ဖုိ႕ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ သူနဲ႕ကြ်န္ေတာ္ အဆက္အသြယ္ျပန္ရခဲ႕တယ္ေလ။ အခုလည္း စကားျပန္အလုပ္ကို သူဆက္လုပ္ေပးမယ္ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ္႕ သူေျပာျပတဲ႕သူ႕ဇာတ္လမ္းေတြက မခံစားႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ရင္နင္႕ရတဲ႕အျဖစ္မွန္ေတြပါ။

.

Brandon Stanton: Humans of New York

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

အပိုင္း ( ၁ / ၆ )

.

စစ္က ေတာ္ေတာ္ဆုိးလာတာဗ်။ ဆီးရီးယားကခြာျပီးေတာ႕ ဒီကိုေရာက္လာတဲ႕အခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ႕လက္ထဲမွာ ေဒၚလာ ( ၅ဝ ) ပဲရွိေတာ႕တယ္ .. ပိုက္ဆံလံုးဝျပတ္သြားတဲ႕အထိပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္လမ္းမွာ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ေတြ႕တယ္။ သူအိမ္ကုိ ကြ်န္ေတာ႕ကိုေခၚသြားတယ္။ အစားအေသာက္ေကြ်းတယ္ .. ေနစရာေနရာေပးတယ္။ တစ္ရက္ကို ( ၁၁ ) နာရီၾကာ ေျခတိုေအာင္အလုပ္ပတ္ရွာရင္း ျပန္အိပ္ဖို႕ပဲတတ္ႏုိင္တဲ႕ကြ်န္ေတာ္ဟာ သူ႕အိမ္မွာေနရာတာ ရွက္လည္းရွက္သလို အားလည္းနာလာတယ္။

.

ေနာက္ဆံုး ေဟာ္တယ္တစ္ခုမွာ ကြ်န္ေတာ္အလုပ္ရတယ္။ သူတို႕က တစ္ရက္ကို ( ၁၂ ) နာရီလုပ္ခိုင္းတယ္ .. တစ္ပတ္လံုးနားရက္မရွိေပမယ္႕ တစ္လကို ကြ်န္ေတာ္ ေဒၚလာ ( ၄ဝဝ ) ရတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ပိုေကာင္းတဲ႕ေဟာ္တယ္မွာ အလုပ္အသစ္ထပ္ရတယ္။ အဲဒီမွာ သူတုိ႕က ေဒၚလာ ( ၆ဝဝ ) ေပးတယ္ .. တစ္လကို နားရက္ ( ၁ ) ရက္ အပါအဝင္ေပါ႕။

.

.

ကြ်န္ေတာ္ မနားမေန ( ၁၈ ) နာရီ အလုပ္လုပ္တယ္ .. ေန႕တုိင္းပဲ။ ေငြကို ကြ်န္ေတာ္လံုးဝမသံုးဘူး။ တီရွပ္ေလးတစ္ထည္ေတာင္ ကြ်န္ေတာ္ဝယ္မဝတ္ဘူး။ အခု ကြ်န္ေတာ္ ယူရုိ ( ၁၃ဝဝဝ ) စုမိျပီ။ ေနာက္တစ္ပတ္ဆုိ ကြ်န္ေတာ္္ခရီးထြက္ေတာ႕မယ္။

.

ဆီးရီးယားထဲခဏျပန္သြားျပီးေတာ႕ ကြ်န္ေတာ႕မိသားစုကုိ သြားႏႈတ္ဆက္ခ်င္ေသးတယ္။ အဲဒီကေန အရာရာအားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္အျပီးအပုိင္ထားခဲ႕လုိက္ေတာ႕မယ္။ လံုးဝဥသံုေမ႕ပစ္လုိက္ေတာ႕မယ္။ ျပီးတာနဲ႕ ကြ်န္ေတာ႕ပညာေရးကုိ ဆံုးခန္းတုိင္ေအာင္ ဆက္လုပ္ရမယ္ေလ။

.

( ၾသဂုတ္လ ၊ ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္ ။ အာဘီးလ္ျမိဳ႕၊ အီရတ္ႏုိင္ငံ )

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

အပိုင္း ( ၂ / ၆ )

.

ဥေရာပကိုမထြက္ခြာခင္ မိသားစုကိုျပန္ေတြ႕ဖို႕ ဆီးရီးယားကုိ ျပန္သြားခဲ႕တုန္းကေပါ႕။ ဦးေလးရဲ႕စပါးက်ီထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ေနတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆုိေတာ႕ ေန႕စဥ္ရက္ဆက္ ပုလိပ္ေတြက အေဖ႕အိမ္တံခါးကို လာေခါက္တယ္ေလ။ အေဖက ဘယ္ေလာက္အထိေျပာသလဲဆုိရင္ “ ငါ႕သားဒီမွာဆက္ေနရင္ တစ္ေန႕မဟုတ္တစ္ေန႕ ပုလိပ္ေတြကဖမ္းျပီး သတ္လိမ္႕မယ္ ” တဲ႕။

.

ဒါနဲ႕ လူကုန္ကူးပြဲစားတစ္ေယာက္ကို ကြ်န္ေတာ္ဆက္သြယ္ျပီး တူရကီထဲက အီစတန္ဘူလ္ ကို ထြက္သြားဖို႕လမ္းေၾကာင္းရွာခဲ႕တယ္။ ဥေရာပကိုထြက္မယ္႕ဆဲဆဲမွာ ကြ်န္ေတာ႕ညီမေလးက ဖုန္းဆက္လာတယ္ .. “ အေဖ႕ကုိ ပုလိပ္ေတြရုိက္ထားလိုက္တာ ေသေကာင္ေပါင္းလဲ ျဖစ္ေနျပီ။ အေဖခြဲစိတ္ခံရဖို႕ အစ္ကုိက ယူရုိ ( ၅ဝဝဝ ) မပို႕လာရင္ အေဖေသမွာ ” တဲ႕ေလ။ ဟာ .. အဲဒီေငြက ဥေရာပကုိသြားဖို႕ ကြ်န္ေတာ္စုထားတဲ႕လမ္းစားရိတ္ပဲဥစၥာ။ ဒါေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္ဘာမ်ားတတ္ႏုိင္ဦးမွာလဲ? ကြ်န္ေတာ႕မွာ ေရြးစရာလမ္းမရွိေတာ႕ဘူး။

.

.

သီတင္း ( ၂ ) ပတ္ေလာက္လည္းၾကာေရာ ေနာက္ထပ္သတင္းဆုိးေတြသယ္ေဆာင္ထားတဲ႕ ညီမဆီကေန ဖုန္းထပ္ဝင္လာတယ္။ ေရနံတြင္းမွာလုပ္ေနတုန္း ကြ်န္ေတာ႕ညီေလးကို ISIS ေတြက သတ္ပစ္လုိက္ၾကျပန္ျပီ တဲ႕။ သူ႕မွတ္ပံုတင္မွာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕အိမ္လိပ္စာကုိရသြားျပီး အိမ္ကိုပါဆယ္ထုပ္တစ္ထုပ္ပို႕လိုက္ၾကတယ္။

.

အထုပ္ထဲမွာ “ ကဒ္လူမ်ိဳးေတြဟာ မြတ္ဆလင္မဟုတ္ပါ - Kurdish people aren’t Muslims ” လို႕ေရးထားတယ္။ အထဲမွာပါတာကေတာ႕ … အထဲမွာ … အထဲမွာေလ … ညီေလးရဲ႕ဦးေခါင္းျပတ္ၾကီး ... ညီမေလး သူ႕ကုိ ဒါ ေနာက္ဆံုးေတြ႕လိုက္ရတာပါပဲ။ ဒါေတြအားလံုးက အရင္ႏွစ္က ျဖစ္ခဲ႕တာ။

.

( ကို႕စ္ သဲကမ္းေျခ ၊ ဂရိႏုိင္ငံ )

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

အပိုင္း ( ၃ / ၆ )

.

ေနာက္ထပ္ ( ၂ ) ပတ္ၾကာတဲ႕အထိ ကြ်န္ေတာ႕မ်က္ရည္ေတြမတိတ္ခဲ႕ဘူး။ ဘာတစ္ခုမွလည္း အဓိပၸာယ္မရွိဘူး … မျဖစ္သင္႕ဘူး။ ဘာလို႕ ကြ်န္ေတာ႕မိသားစုက်မွ ဒီလုိကံၾကမၼာဆိုးေတြ လာျဖစ္ရတာလဲ? အားလံုးကိုေျပာတာ။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ဟာ ရုိးရုိးသားသားေနထုိင္ၾကသူေတြပါ။ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြကုိလည္း ေကာင္းေကာင္းဆက္ဆံေျပာဆုိၾကသူေတြပါ။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ဟာ ဘာအမွားတစ္ခုမွ မလုပ္ခဲ႕ဘူး။

.

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကဆုိ ကြ်န္ေတာ႕အေပၚမွာ ဖိအားေတြသိပ္မ်ားေနခဲ႕တယ္။ အေဖဆုိရင္ အတြင္းလူနာအျဖစ္ အျမဲရွိေနခဲ႕တယ္။ ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ် ISIS ေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ရြာနဲ႕ နီးသထက္နီးလာျပီလို႕ ညီမေလးက ဖုန္းဆက္ေျပာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လံုးဝၾကီးကို ရူးေတာ႕မယ္ဗ်ာ။ တစ္ရက္မွာေတာ႕ လမ္းမေပၚမွာ ေမ႕ကနဲျဖစ္သြားတဲ႕ကြ်န္ေတာ္ဟာ မ်က္စိပြင္႕လာေတာ႕ ေဆးရံုေပၚကုိေရာက္ေနတယ္။

.

.

အီရတ္ႏုိင္ငံကုိ ညီမေလးကိုပို႕ေပးဖုိ႕ ပြဲစားတစ္ေယာက္ကို ကြ်န္ေတာ႕လက္က်န္ေငြေတြ ေပးလုိက္တယ္။  အခုလက္ထဲမွာ ယူရို ( ၁ဝဝဝ ) ပဲက်န္ျပီး တူရကီႏုိင္ငံမွာ ေသာင္တင္ေနတာက ကြ်န္ေတာ္ ..။ အေဖက ဒဏ္ရာကေနသက္သာလာလို႕ ေတာ္ေသးတယ္။ အေဖက ဖုန္းဆက္လာျပီး သူခြဲစိပ္ဖို႕ေငြေတြ ဘယ္ကရတာလဲလို႕ေမးေတာ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီကရတာလုိ႕ ေျပာလုိက္တယ္။ ေနာက္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ ဥေရာပေရာက္ေနျပီလားလို႕ သူ တစ္ဆက္တည္းေမးတယ္။

.

“ ကြ်န္ေတာ္ ဥေရာပေရာက္ေနျပီ …  အေဖ။ ကြ်န္ေတာ္ဘဝလံုျခံဳျပီ။ ဘာမွ စိတ္ပူစရာမရွိေတာ႕ဘူး ” ဒါက ပထမဦးဆံုးက်ဴးလြန္မိတဲ႕မုသားအေနနဲ႕ အေဖ႕ကိုညာခဲ႕မိတာပါ။

.

( ကို႕စ္ သဲကမ္းေျခ ၊ ဂရိႏုိင္ငံ )

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

အပိုင္း ( ၄ / ၆ )

.

အေဖ႕ကို ကြ်န္ေတာ္ဥေရာပေရာက္ေနျပီလုိ႕ေျပာျပီးတဲ႕ေနာက္ ဒီအလိမ္အညာစကားကုိ လက္ေတြ႕အမွန္တကယ္ျဖစ္လာဖုိ႕ထက္ ဘာကိုမွ ကြ်န္ေတာ္မလိုခ်င္ခဲ႕ဘူး။ လူပြဲစားတစ္ေယာက္ကို ကြ်န္ေတာ္ေတြ႕တယ္ .. ဇာတ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ကြ်န္ေတာ္ခင္းျပလိုက္တယ္။ သူ႕ၾကည္႕ရတာ ကြ်န္ေတာ႕ကို  အရမ္းဂရုစိုက္ပံုပဲ။ ေတာ္ေတာ္လည္း အေရးတယူရွိတယ္။ ကြ်န္ေတာ႕ကုိ ကူညီခ်င္တယ္လုိ႕ တဖြဖြေျပာတယ္။ ယူရို ( ၁ဝဝဝ ) ေပးရင္ ဂရိကမ္းေျခပို႕ေပးမယ္လုိ႕ သူက ေျပာတယ္။

.

“ အစ္ကုိက တစ္ျခားပြဲစားေတြနဲ႕မတူဘူး ငါ႕ညီ။ အစ္ကုိ ဘုရားသခင္ကိုေၾကာက္တယ္။ အစ္ကို႕မွာ မိသာစုရွိတယ္။ ဒါေၾကာင္႕ သူတုိ႕တစ္ခုခုျဖစ္မွာကို မလိုလားဘူး ” သူ အေျပာေကာင္းတာကိုနားေထာင္ျပီး ကြ်န္ေတာ္သူ႕ကိုယံုျပီး ပံုအပ္လုိက္ေတာ႕မယ္။

.

.

တစ္ညမွာ ဂုိေဒါင္ၾကီးတစ္ခုထဲကိုလာဖို႕ သူက ခ်ိန္းတယ္။ ေပါင္မုန္႕ကားတစ္စီးထဲမွာ တစ္ျခား လူ ( ၂ဝ ) နဲ႕အတူ ကြ်န္ေတာ႕ကိုေခၚသြားတယ္။ အေနာက္ခန္းထဲမွာ ဓါတ္ဆီပံုးအမ်ားၾကီးနဲ႕ဆုိေတာ႕ အသက္ရွဴလုိ႕မရၾကဘူး။ လူေတြက မခံႏုိင္လုိ႕ ေအာ္တဲ႕သူကေအာ္ၾက၊ အန္တဲ႕သူကအန္ၾကနဲ႕ ဒီလုိေတြျဖစ္ေတာ႕ ပြဲစားက ေသနတ္ထုတ္လာျပီး “ မင္းတို႕ရဲ႕ပါးစပ္မပိတ္ရင္ ငါပစ္ထည္႕လုိက္မွာ ” လို႕ ေျပာတယ္ဗ်ာ … ရက္ရက္စက္စက္..။

.

ကမ္းေျခတစ္ခုနားကိုေရာက္တဲ႕အခါ  ေလွတစ္စင္းကို သူျပင္ဆင္ေနတုန္း သူနဲ႕ပါလာတဲ႕ ပါတနာက ဒီလူအုပ္ကို ေသနတ္နဲ႕ခ်ိန္ျမဲခ်ိန္ဆဲပဲ။ ေလွဆိုတာက ပလပ္စတစ္နဲ႕လုပ္ထားတာ အရွည္က ( ၃ ) မီတာပဲရွိတယ္ေလ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုးေလွေပၚတက္ေတာ႕ လူေတြကေၾကာက္လုိ႕ေအာ္ၾကတယ္ .. ေလွကျမဳပ္လုေနျပီ။ လူအုပ္ထဲက ( ၁၃ ) ေယာက္က ဆက္သြားဖို႕ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ေနၾကျပီ။ ဒါကို အယံုၾကီးယံုခဲ႕ရတဲ႕ကိုေရႊပြဲစားက ဘာေျပာသလဲဆိုေတာ႕ “ မင္းတုိ႕စိတ္ေျပာင္းလို႕ ဆက္မသြားရင္လည္း ရတယ္။ ယူထားတဲ႕ေငြကိုုေတာ႕ ျပန္မေပးႏုိင္ဘူး ” တဲ႕ေလ … ေကာင္းၾကေသးရဲ႕လား။ ေနာက္ဆံုးမေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္အပါအဝင္ ( ၇ ) ေယာက္က ဆက္သြားဖို႕ဆံုးျဖတ္ခဲ႕တယ္။

.

.

အစတုန္းက ပြဲစားေျပာတာက ဂရိကြ်န္းအထိေရာက္ေအာင္သူပို႕ေပးမယ္တဲ႕ … မီတာရာေက်ာ္ေရာက္တဲ႕အခါက်ေတာ႕ လူတစ္ေယာက္ေရထဲခုန္ခ်ျပီး ကမ္းေျခကို လက္ပစ္ကူးသြားတယ္ .. အဲဒါ ေငြယူထားတဲ႕ ကိုကိုေရႊပဲြစားပဲ .. သီျပီမလား သူ႕အေၾကာင္း။ ေရကူးရင္းသူေျပာသြားေသးတယ္ “ ကြ်န္းအထိေရာက္ေအာင္ ဆက္သြားပါ ” ဆုိပဲ။

.

နိမ္႕တံုျမင္႕တံုလိႈင္းတံပုိးေတြက ေလွထဲကုိစဝင္လာတယ္။ ေကာင္းကင္ယံတစ္ခုလံုးလည္း မည္းလုိ႕ေမွာင္လုိ႕။ ဘယ္ကမ္း၊ ဘယ္ေသာင္၊ ဘယ္အလင္းေရာင္မွ မျမင္ရဘူး။ ပတ္ပတ္လည္ ေရျပင္က်ယ္ရဲ႕ အဆံုးအစမရွိပင္လယ္ၾကီးပဲရွိတယ္။ နာရီဝက္ေလာက္ဆက္ေမာင္းသြားေတာ႕ ေလွကေလးရဲ႕ ခ်ည္႕နဲ႕နဲ႕ေမာ္တာေလးက ရပ္သြားပါေလေရာ။ အားလံုးေသကုန္ေတာ႕မွာဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ဖ်တ္ကနဲသိလုိက္ျပီ။ ေၾကာက္လုိက္တာဗ်ာ .. ေခါင္းထဲကအေတြးေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္မွန္းမသိဘူး ... အကုန္ လိႈင္းေပ်ာက္ တက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကုန္ျပီ။

.

.

အခ်ိန္ေကာင္းအခါေကာင္းက်မွ ဘယ္သူမွေရမကူးတတ္ဘူးဆိုျပီး ပါလာတဲ႕မိန္းမတစ္ေယာက္က ေကာက္ကာငင္ကာငိုခ်ပါေလေရာ..။ မတတ္ႏိုင္ဘူး … ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ေနာက္ ( ၃ ) ေယာက္က ေရကူးတတ္တယ္လို႕ လိမ္လိုက္ရတယ္။ မိုးက ဆက္ကနဲရြာခ်လာတယ္။ ေလွကေလးက ဟန္ခ်က္ပ်က္ျပီး ပတ္ခ်ာလည္ေနျပီ။ အားလံုးက ဘဝရည္မွန္းခ်က္ေတြေပ်ာက္ျပီး ေၾကာက္လြန္းမတတ္အသက္လုရွဴေနရတဲ႕အခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္ကေတာ႕ ေမာ္တာေလးကို ထုိင္ျပင္ေနတာေပါ႕။

.

မိနစ္အနည္းငယ္ၾကာေရာ ေမာ္တာသံျပန္ထြက္လာတယ္။ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာေနျပီး ကမ္းေျခကိုဘယ္လုိေရာက္လာတယ္ဆုိတာ ကြ်န္ေတာ္မမွတ္မိေတာ႕ဘူး။ ဒါေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္နင္းခဲ႕ရတဲ႕ ကမၻာေျမၾကီးကုိငံု႕နမ္းမိတဲ႕အခ်ိန္တိုင္းကို ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနပါတယ္။  

.

ပင္လယ္ကိုမုန္းတယ္။

အရမ္းကို မုန္းတယ္။

ေရလည္းမကူးခ်င္ဘူး။

ေရဆုိ ၾကည္႕ကုိမၾကည္႕ခ်င္ဘူး။

အဲဒီအေၾကာင္းေတြကိုေတြးမိတုိင္း

အားလံုးကုိမုန္းတယ္။

.

( ကို႕စ္ သဲကမ္းေျခ ၊ ဂရိႏုိင္ငံ )

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

အပိုင္း ( ၅ / ၆ )

.

အခုေရာက္ေနတဲ႕ကြ်န္းကုိ ဆယ္ေမာ႕ထေရ႕စ္ လုိ႕ေခၚပါတယ္။ ဒီကုိေရာက္လာလုိ႕ ေက်းဇူးတင္ရတယ္။ ကမ္းေျခကိုေဘးကင္းစြာေရာက္လာရင္း ဒုကၡသည္စာရင္းအသြင္းခံရဖို႕ ရဲစခန္းလိုက္ရွာၾကတယ္။ လမ္းတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာေတြ႕တဲ႕လူတစ္ေယာက္ကုိ ရဲေခၚေပးဖို႕အကူအညီေတာင္းေတာ႕ ကြ်န္ေတာ႕ကို အဂၤလိပ္လိုဝင္ေပးေျပာဖို႕ တစ္ျခားဒုကၡသည္မိတ္ေဆြေတြကို ခြင္႕ေတာင္းခဲ႕တယ္။ ခ်က္ခ်င္းၾကီး ရဲဂ်စ္ကားၾကီးအတင္းေမာင္းဝင္လာျပီး ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ေရွ႕မွာ အသားကုန္ဘရိတ္အုပ္ရပ္လိုက္တယ္။ သူတို႕ၾကည္႕ရတာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ကုိ လူသတ္သမားေတြလုိ႕ထင္ျပီး လုိက္ရွာေနၾကတဲ႕ပံုစံမ်ိဳး။

.

“ အားလံုးလက္ေျမွာက္လုိက္” လို႕ ရဲကအမိန္႕ေပးေတာ႕ “ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ရာဇဝတ္သားေတြမဟုတ္ပါဘူး. စစ္ေဘးကထြက္ေျပးလာသူေတြပါ ” လို႕ ေျပာေပမယ္႕ လက္မခံဘူး။ “ ပါးစပ္ပိတ္ထားစမ္း မလကာ ” … ဒီ “ Malaka, Malaka, Malaka ” ဆိုတဲ႕အသံကို ကြ်န္ေတာ္ဘယ္ေတာ႕မွေမ႕မွာမဟုတ္ဘူး။ သူတုိ႕ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ကုိ မလာကာလုိ႕ပဲ ဆက္တုိက္ေခၚတယ္။  ကြ်န္ေတ္ာတုိ႕ကုိ ေထာင္ထဲပို႕လုိက္ၾကတယ္။

.

.

အက်ီၤေတြအားလံုးစိုေနတာမို႕ တစ္ကုိယ္လံုးခုိက္ခုိက္တုန္ေနၾကတာ အားလံုးပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ညအိပ္လို႕မရဘူး။ အခုအထိ ကြ်န္ေတာ႕အရိုးထဲမွာေအးေနတုန္း။ ( ၃ ) ရက္တိတိ ဘာမွမစားရသလို ေရတစ္ေပါက္မေသာက္ရဘူး။ “ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ကုိေရတုိက္ပါဗ်ာ။ အစာမစားရလည္းရပါတယ္ ” လုိ႕ေတာင္းဆုိေတာ႕ ဗိုလ္ၾကီးအဆင္႕ရွိသူက “ ပါးစပ္ပိတ္ထားစမ္း မလကာ ” လုိ႕ ေငါက္တယ္။ သူ႕ေရွ႕သြားကက်ဲေနေတာ႕ သူဆူေငါက္လိုက္တုိင္း ကြ်န္ေတာ႕တုိ႕ကုိ တံေတြးစင္တယ္။ ဒီလူ႕မ်က္ခြက္ကို ကြ်န္ေတာ္တစ္သက္ေမ႕ႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး။ လူသား ( ၇ ) ေယာက္က ( ၃ ) ရက္တိတိေရမေသာက္ရတဲ႕ဒုကၡခံရင္း သူ႕ကိုလာအသနားခံတာကုိ တစ္ဝၾကီးၾကည္႕ဖို႕လမ္းကို သူေရြးခဲ႕တယ္။

.

ေနာက္ဆံုးမွာ ျပည္္မၾကီးက ဒုကၡသည္စခန္းကိုပုိ႕ဖို႕ ေလွတစ္စင္းေပၚကိုလႊဲေျပာင္းေပးလုိက္ၾကေတာ႕မွ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕တစ္တေတြ အကယ္တင္ခံၾကရတယ္။ ေျမာက္ဖက္ပိုင္းကို လမ္းမေလွ်ာက္သြားရခင္ အဲဒီမွာ ( ၁၂ ) ရက္ၾကာတယ္။ တစ္ကယ္လမ္းေလွ်ာက္ၾကေတာ႕ ( ၃ ) ပတ္တိတိ။ တစ္လမ္းလံုးကြ်န္ေတာ္ဘာမွမစားရဘူး သစ္ရြက္ေတြကုိ အစာအျဖစ္စားရင္း အသက္ဆက္ခဲ႕တယ္။ တိရိစၦာန္သာသာပဲ။ ျမစ္ေရအေနာက္ၾကီးကုိ ငံု႕ေသာက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ႕ေျခေထာက္ေယာင္ကုိင္းလာလုိ႕ ဖိနပ္ခြ်တ္လိုက္ရတယ္။

.

.

အယ္ေလးနီးယားနယ္စပ္ေရာက္ေတာ႕ နယ္ျခားေစာင္႕ရဲေတြက ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ကုိ ဒုကၡသည္ေတြလားလုိ႕ ေမးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕က အသက္ငင္ငင္နဲ႕ “ Yes ” လို႕ေျပာလုိက္တဲ႕အခါ သူတို႕က ကူညီမယ္လုိ႕ေျပာတယ္။ သူတုိ႕က ညေရာက္တဲ႕အထိ သစ္ေတာထဲမွာ ပုန္းေနခိုင္းတယ္။ ဒီရဲကုိ ကြ်န္ေတာ္မယံုေပမယ္႕ ထြက္မေျပးႏုိင္ေလာက္ေအာင္္ ကြ်န္ေတာ္ မီးစာကုန္ေရခမ္းျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ။

.

ညက်ေတာ႕ သူ႕ကားေပၚကုိကြ်န္ေတာ္တုိ႕ကုိတက္ခိုင္းတယ္။ သူ႕အိမ္ကုိေခၚသြားျပီး ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ကို ( ၁ ) ပတ္ေပးတည္းတယ္။ အဝတ္အစားသစ္ေတြဝယ္ေပးတယ္။ ညတုိင္းလည္း အစားအေသာက္ေကြ်းတယ္။

.

.

“ မရွက္ၾကပါနဲ႕။ အားလည္းမနာၾကပါနဲ႕။ ငါက စစ္ေျပးဘဝနဲ႕ေနဖူးတယ္။ အခုဆိုရင္ မင္းတို႕ဟာ ငါ႕မိသားစုဝင္ေတြျဖစ္သြားျပီ။ အခုအိမ္ဟာ မင္းတုိ႕ရဲ႕အိမ္ျဖစ္သြားပါျပီ ” လုိ႕ သူက ေျပာပါတယ္။

.

( ကို႕စ္ သဲကမ္းေျခ ၊ ဂရိႏုိင္ငံ )

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

အပိုင္း ( ၆ / ၆ )

.

တစ္လၾကာေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္ ၾသစတီးယားႏုိင္ငံကိုေရာက္ပါျပီ ( ေယး ….! )။

.

ပထမဦးဆံုးေန႕က မုန္႕ဆုိင္တစ္ခုကိုေရာက္သြားရင္း ဖရင္႕ဟမ္မဲလ္ ဆိုသူနဲ႕ဆံုျဖစ္တယ္။ လြန္ခဲ႕တဲ႕ႏွစ္ေပါင္း ( ၄ဝ ) အခါက ဆီးရီးယားေရာက္ခြင္႕ၾကံဳတုန္း သူ႕ကိုလူေတြေကာင္းေကာင္းဆက္ဆံခဲ႕တဲ႕ေက်းဇူးရွိတယ္။ ဒါေၾကာင္႕ ကြ်န္ေတာ႕ကိုသူ ဝတ္စရာ၊ စားစရာ အားလံုး .. အားလံုး .. သူေပးတယ္။ သူဟာ ကြ်န္ေတာ႕အေဖေနရာကလူတစ္ေယာက္လုိျဖစ္လာတယ္။ Rotary Club ကုိ ေခၚသြားျပီး အဖြဲ႕ဝင္အားလံုးနဲ႕မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ ကြ်န္ေတာ႕အျဖစ္မွန္ကို လူေတြကုိေျပာျပျပီး “ ငါတုိ႕ သူ႕ကိုဘယ္လုိကူညီႏုိင္မလဲ ” လို႕ ရုတ္တရက္ေမးလိုက္တယ္။

.

အခု ကြ်န္ေတာ္ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းေတြ႕ျပီ။ ေနစရာတစ္ေနရာ ေပးျပီ။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ကြ်န္ေတာ္ဘာသာစကားသင္တယ္။ တစ္ရက္ ( ၁၇ ) နာရီၾကာေအာင္ ဂ်ာမန္ဘာသာကုိ ကြ်န္ေတာ္ေလ႕လာတယ္။ ကေလးပံုျပင္ေတြကို တစ္ရက္လံုးကြ်န္ေတာ္ဖတ္တယ္။ တီဗီြၾကည္႕တယ္။ ၾသစတီးယန္းလူမ်ိဳးေတြ ေတြ႕ႏုိင္သမ်ွ ကြ်န္ေတာ္ေတြ႕ဆံုတယ္။

.

.

( ၇ ) လၾကာေတာ႕ ကြ်န္ေတာ႕အမႈကိုၾကားနာဆံုးျဖတ္ဖို႕ တရားသူၾကီးနဲ႕ေတြ႕ရေတာ႕မယ္။ သိပ္အားရေနတဲ႕ ဂ်ာမန္ဘာသာ နဲ႕ အမႈစစ္ေဆးဖို႕ တရာသူၾကီးကို ကြ်န္ေတာ္ေတာင္းဆုိလုိက္တယ္။ သူက မယံုဘူးေလ..။ ကြ်န္ေတာ္ ဂ်ာမန္ဘာသာစကားသင္ယူထားတာကို တရားသူၾကီးက အင္မတန္ေက်နပ္သြားတယ္။

.

အင္တာဗ်ဴးက ( ၁ဝ ) မိနစ္ပဲၾကာေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ႕ရဲ႕ဆီးရီးယားမွတ္ပံုတင္ကိုလက္ညိႈးထုိးျပီး

“ မုိဟာမက္ .. မင္း ဒီကဒ္ကုိင္စရာ လံုးဝမလုိေတာ႕ဘူး။ အခုအခ်ိန္ကစျပီး မင္းဟာ ၾသစတီးယန္းလူမ်ိဳး ျဖစ္သြားျပီ ” လို႕ မဂၤလာသတင္းကို ေျပာၾကားလုိက္ပါေတာ႕တယ္။

.

( ကို႕စ္ သဲကမ္းေျခ ၊ ဂရိႏုိင္ငံ )

.

ခင္မင္ျခင္းမ်ားစြာျဖင္႕

.

09-27-2015

.

Ref: Humans of New York: (6 Consecutive Posts By September 27^th, 2015)

.

.

.

Myanmar Unicode Version:

.

.

“ မိုဟာမက်လက်ထဲက ဒေါ်လာ ( ၅ဝ ) ”

မြန်မာမှုပြုသူ - ကိုညီညီ ( တောင်ကြီး )

.

မယုံနိုင်လောက်အောင် အခက်အခဲတွေများလှတဲ့ ပင်လယ်ကူးဒုက္ခသည်တွေရဲ့အဖြစ်မှန်ဘဝတွေကိုဆက်တိုက်ရေးဖို့ ( ၂ဝ၁၄ ) နွေရာသီပို့စ်လေးနဲ့ စတင်လိုက်ပါတယ်။

.

သူ့နာမည်က မိုဟာမက်ပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ကျွန်တော်နဲ့အီရတ်က ကဒ်ဒစ်စတန် မှာ ဆုံခဲ့ဖူးသူပေါ့။ အဲဒီတုန်းက ဆီးရီးယားစစ်ကြောင့်ထွက်ပြေးလာပြီး ကျွန်တော်တည်းတဲ့ဟော်တယ်မှာ မိုဟာမက်က စာရေးအလုပ် လုပ်နေတာပါ။ စစ်စဖြစ်တယ်ဆိုရင်ပဲ သူဟာ ဒမားစကတ်စ်တက္ကသိုလ်မှာ အင်္ဂလိပ်စာမေဂျာတက်နေခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူ့အင်္ဂလိပ်စာကို အကောင်းဆုံးနီးပါးပြောနိုင်သူဆိုတာ သိသာတယ်။ ISIS တွေပေါ်လာလို့ ထွက်ပြေးလာရတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေကို လူတွေ့မေးမြန်းဖို့ သူက စကားပြန်လုပ်ပေးမယ်ဆိုပြီး ကျွန်တော်တို့ သဘောတူခဲ့ကြတယ်။

.

.

အောက်မှာ မိုဟာမက်ပြောပြတဲ့အကြောင်းတွေနဲ့ဆက်စပ်ပြီး မကြာခင်အချိန်ကာလအတွင်းမှာ စာရွက်စာတမ်းအတုတွေနဲ့ ဗြိတိန်နိုင်ငံကို သူရောက်လာနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျှော်လင့်မိတယ်။ အခုလို သူ့ဇာတ်လမ်းကိုပြန်ပြောနိုင်ဖို့ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူနဲ့ကျွန်တော် အဆက်အသွယ်ပြန်ရခဲ့တယ်လေ။ အခုလည်း စကားပြန်အလုပ်ကို သူဆက်လုပ်ပေးမယ်ပြောတယ်။ ဒါပေမယ့် သူပြောပြတဲ့သူ့ဇာတ်လမ်းတွေက မခံစားနိုင်လောက်အောင် ရင်နင့်ရတဲ့အဖြစ်မှန်တွေပါ။

.

Brandon Stanton: Humans of New York

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

အပိုင်း ( ၁ / ၆ )

.

စစ်က တော်တော်ဆိုးလာတာဗျ။ ဆီးရီးယားကခွာပြီးတော့ ဒီကိုရောက်လာတဲ့အချိန် ကျွန်တော့လက်ထဲမှာ ဒေါ်လာ ( ၅ဝ ) ပဲရှိတော့တယ် .. ပိုက်ဆံလုံးဝပြတ်သွားတဲ့အထိပါပဲ။ ကျွန်တော်လမ်းမှာ လူတစ်ယောက်နဲ့တွေ့တယ်။ သူအိမ်ကို ကျွန်တော့ကိုခေါ်သွားတယ်။ အစားအသောက်ကျွေးတယ် .. နေစရာနေရာပေးတယ်။ တစ်ရက်ကို ( ၁၁ ) နာရီကြာ ခြေတိုအောင်အလုပ်ပတ်ရှာရင်း ပြန်အိပ်ဖို့ပဲတတ်နိုင်တဲ့ကျွန်တော်ဟာ သူ့အိမ်မှာနေရာတာ ရှက်လည်းရှက်သလို အားလည်းနာလာတယ်။

.

နောက်ဆုံး ဟော်တယ်တစ်ခုမှာ ကျွန်တော်အလုပ်ရတယ်။ သူတို့က တစ်ရက်ကို ( ၁၂ ) နာရီလုပ်ခိုင်းတယ် .. တစ်ပတ်လုံးနားရက်မရှိပေမယ့် တစ်လကို ကျွန်တော် ဒေါ်လာ ( ၄ဝဝ ) ရတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ပိုကောင်းတဲ့ဟော်တယ်မှာ အလုပ်အသစ်ထပ်ရတယ်။ အဲဒီမှာ သူတို့က ဒေါ်လာ ( ၆ဝဝ ) ပေးတယ် .. တစ်လကို နားရက် ( ၁ ) ရက် အပါအဝင်ပေါ့။

.

.

ကျွန်တော် မနားမနေ ( ၁၈ ) နာရီ အလုပ်လုပ်တယ် .. နေ့တိုင်းပဲ။ ငွေကို ကျွန်တော်လုံးဝမသုံးဘူး။ တီရှပ်လေးတစ်ထည်တောင် ကျွန်တော်ဝယ်မဝတ်ဘူး။ အခု ကျွန်တော် ယူရို ( ၁၃ဝဝဝ ) စုမိပြီ။ နောက်တစ်ပတ်ဆို ကျွန်တော်္ခရီးထွက်တော့မယ်။

.

ဆီးရီးယားထဲခဏပြန်သွားပြီးတော့ ကျွန်တော့မိသားစုကို သွားနှုတ်ဆက်ချင်သေးတယ်။ အဲဒီကနေ အရာရာအားလုံးကို ကျွန်တော်အပြီးအပိုင်ထားခဲ့လိုက်တော့မယ်။ လုံးဝဥသုံမေ့ပစ်လိုက်တော့မယ်။ ပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော့ပညာရေးကို ဆုံးခန်းတိုင်အောင် ဆက်လုပ်ရမယ်လေ။

.

( ဩဂုတ်လ ၊ ၂ဝ၁၄ ခုနှစ် ။ အာဘီးလ်မြို့၊ အီရတ်နိုင်ငံ )

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

အပိုင်း ( ၂ / ၆ )

.

ဥရောပကိုမထွက်ခွာခင် မိသားစုကိုပြန်တွေ့ဖို့ ဆီးရီးယားကို ပြန်သွားခဲ့တုန်းကပေါ့။ ဦးလေးရဲ့စပါးကျီထဲမှာ ကျွန်တော်နေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ပုလိပ်တွေက အဖေ့အိမ်တံခါးကို လာခေါက်တယ်လေ။ အဖေက ဘယ်လောက်အထိပြောသလဲဆိုရင် “ ငါ့သားဒီမှာဆက်နေရင် တစ်နေ့မဟုတ်တစ်နေ့ ပုလိပ်တွေကဖမ်းပြီး သတ်လိမ့်မယ် ” တဲ့။

.

ဒါနဲ့ လူကုန်ကူးပွဲစားတစ်ယောက်ကို ကျွန်တော်ဆက်သွယ်ပြီး တူရကီထဲက အီစတန်ဘူလ် ကို ထွက်သွားဖို့လမ်းကြောင်းရှာခဲ့တယ်။ ဥရောပကိုထွက်မယ့်ဆဲဆဲမှာ ကျွန်တော့ညီမလေးက ဖုန်းဆက်လာတယ် .. “ အဖေ့ကို ပုလိပ်တွေရိုက်ထားလိုက်တာ သေကောင်ပေါင်းလဲ ဖြစ်နေပြီ။ အဖေခွဲစိတ်ခံရဖို့ အစ်ကိုက ယူရို ( ၅ဝဝဝ ) မပို့လာရင် အဖေသေမှာ ” တဲ့လေ။ ဟာ .. အဲဒီငွေက ဥရောပကိုသွားဖို့ ကျွန်တော်စုထားတဲ့လမ်းစားရိတ်ပဲဥစ္စာ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ဘာများတတ်နိုင်ဦးမှာလဲ? ကျွန်တော့မှာ ရွေးစရာလမ်းမရှိတော့ဘူး။

.

.

သီတင်း ( ၂ ) ပတ်လောက်လည်းကြာရော နောက်ထပ်သတင်းဆိုးတွေသယ်ဆောင်ထားတဲ့ ညီမဆီကနေ ဖုန်းထပ်ဝင်လာတယ်။ ရေနံတွင်းမှာလုပ်နေတုန်း ကျွန်တော့ညီလေးကို ISIS တွေက သတ်ပစ်လိုက်ကြပြန်ပြီ တဲ့။ သူ့မှတ်ပုံတင်မှာ ကျွန်တော်တို့အိမ်လိပ်စာကိုရသွားပြီး အိမ်ကိုပါဆယ်ထုပ်တစ်ထုပ်ပို့လိုက်ကြတယ်။

.

အထုပ်ထဲမှာ “ ကဒ်လူမျိုးတွေဟာ မွတ်ဆလင်မဟုတ်ပါ - Kurdish people aren’t Muslims ” လို့ရေးထားတယ်။ အထဲမှာပါတာကတော့ … အထဲမှာ … အထဲမှာလေ … ညီလေးရဲ့ဦးခေါင်းပြတ်ကြီး ... ညီမလေး သူ့ကို ဒါ နောက်ဆုံးတွေ့လိုက်ရတာပါပဲ။ ဒါတွေအားလုံးက အရင်နှစ်က ဖြစ်ခဲ့တာ။

.

( ကို့စ် သဲကမ်းခြေ ၊ ဂရိနိုင်ငံ )

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

အပိုင်း ( ၃ / ၆ )

.

နောက်ထပ် ( ၂ ) ပတ်ကြာတဲ့အထိ ကျွန်တော့မျက်ရည်တွေမတိတ်ခဲ့ဘူး။ ဘာတစ်ခုမှလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး … မဖြစ်သင့်ဘူး။ ဘာလို့ ကျွန်တော့မိသားစုကျမှ ဒီလိုကံကြမ္မာဆိုးတွေ လာဖြစ်ရတာလဲ? အားလုံးကိုပြောတာ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ရိုးရိုးသားသားနေထိုင်ကြသူတွေပါ။ အိမ်နီးနားချင်းတွေကိုလည်း ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပြောဆိုကြသူတွေပါ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘာအမှားတစ်ခုမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။

.

အဲဒီအချိန်တုန်းကဆို ကျွန်တော့အပေါ်မှာ ဖိအားတွေသိပ်များနေခဲ့တယ်။ အဖေဆိုရင် အတွင်းလူနာအဖြစ် အမြဲရှိနေခဲ့တယ်။ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ISIS တွေဟာ ကျွန်တော်တို့ရွာနဲ့ နီးသထက်နီးလာပြီလို့ ညီမလေးက ဖုန်းဆက်ပြောတယ်။ ကျွန်တော်လုံးဝကြီးကို ရူးတော့မယ်ဗျာ။ တစ်ရက်မှာတော့ လမ်းမပေါ်မှာ မေ့ကနဲဖြစ်သွားတဲ့ကျွန်တော်ဟာ မျက်စိပွင့်လာတော့ ဆေးရုံပေါ်ကိုရောက်နေတယ်။

.

.

အီရတ်နိုင်ငံကို ညီမလေးကိုပို့ပေးဖို့ ပွဲစားတစ်ယောက်ကို ကျွန်တော့လက်ကျန်ငွေတွေ ပေးလိုက်တယ်။  အခုလက်ထဲမှာ ယူရို ( ၁ဝဝဝ ) ပဲကျန်ပြီး တူရကီနိုင်ငံမှာ သောင်တင်နေတာက ကျွန်တော် ..။ အဖေက ဒဏ်ရာကနေသက်သာလာလို့ တော်သေးတယ်။ အဖေက ဖုန်းဆက်လာပြီး သူခွဲစိပ်ဖို့ငွေတွေ ဘယ်ကရတာလဲလို့မေးတော့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကရတာလို့ ပြောလိုက်တယ်။ နောက်ပြီး ကျွန်တော် ဥရောပရောက်နေပြီလားလို့ သူ တစ်ဆက်တည်းမေးတယ်။

.

“ ကျွန်တော် ဥရောပရောက်နေပြီ …  အဖေ။ ကျွန်တော်ဘဝလုံခြုံပြီ။ ဘာမှ စိတ်ပူစရာမရှိတော့ဘူး ” ဒါက ပထမဦးဆုံးကျူးလွန်မိတဲ့မုသားအနေနဲ့ အဖေ့ကိုညာခဲ့မိတာပါ။

.

( ကို့စ် သဲကမ်းခြေ ၊ ဂရိနိုင်ငံ )

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

အပိုင်း ( ၄ / ၆ )

.

အဖေ့ကို ကျွန်တော်ဥရောပရောက်နေပြီလို့ပြောပြီးတဲ့နောက် ဒီအလိမ်အညာစကားကို လက်တွေ့အမှန်တကယ်ဖြစ်လာဖို့ထက် ဘာကိုမှ ကျွန်တော်မလိုချင်ခဲ့ဘူး။ လူပွဲစားတစ်ယောက်ကို ကျွန်တော်တွေ့တယ် .. ဇာတ်ကြောင်းကုန်စင် ကျွန်တော်ခင်းပြလိုက်တယ်။ သူ့ကြည့်ရတာ ကျွန်တော့ကို  အရမ်းဂရုစိုက်ပုံပဲ။ တော်တော်လည်း အရေးတယူရှိတယ်။ ကျွန်တော့ကို ကူညီချင်တယ်လို့ တဖွဖွပြောတယ်။ ယူရို ( ၁ဝဝဝ ) ပေးရင် ဂရိကမ်းခြေပို့ပေးမယ်လို့ သူက ပြောတယ်။

.

“ အစ်ကိုက တစ်ခြားပွဲစားတွေနဲ့မတူဘူး ငါ့ညီ။ အစ်ကို ဘုရားသခင်ကိုကြောက်တယ်။ အစ်ကို့မှာ မိသာစုရှိတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့တစ်ခုခုဖြစ်မှာကို မလိုလားဘူး ” သူ အပြောကောင်းတာကိုနားထောင်ပြီး ကျွန်တော်သူ့ကိုယုံပြီး ပုံအပ်လိုက်တော့မယ်။

.

.

တစ်ညမှာ ဂိုဒေါင်ကြီးတစ်ခုထဲကိုလာဖို့ သူက ချိန်းတယ်။ ပေါင်မုန့်ကားတစ်စီးထဲမှာ တစ်ခြား လူ ( ၂ဝ ) နဲ့အတူ ကျွန်တော့ကိုခေါ်သွားတယ်။ အနောက်ခန်းထဲမှာ ဓါတ်ဆီပုံးအများကြီးနဲ့ဆိုတော့ အသက်ရှူလို့မရကြဘူး။ လူတွေက မခံနိုင်လို့ အော်တဲ့သူကအော်ကြ၊ အန်တဲ့သူကအန်ကြနဲ့ ဒီလိုတွေဖြစ်တော့ ပွဲစားက သေနတ်ထုတ်လာပြီး “ မင်းတို့ရဲ့ပါးစပ်မပိတ်ရင် ငါပစ်ထည့်လိုက်မှာ ” လို့ ပြောတယ်ဗျာ … ရက်ရက်စက်စက်..။

.

ကမ်းခြေတစ်ခုနားကိုရောက်တဲ့အခါ  လှေတစ်စင်းကို သူပြင်ဆင်နေတုန်း သူနဲ့ပါလာတဲ့ ပါတနာက ဒီလူအုပ်ကို သေနတ်နဲ့ချိန်မြဲချိန်ဆဲပဲ။ လှေဆိုတာက ပလပ်စတစ်နဲ့လုပ်ထားတာ အရှည်က ( ၃ ) မီတာပဲရှိတယ်လေ။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးလှေပေါ်တက်တော့ လူတွေကကြောက်လို့အော်ကြတယ် .. လှေကမြုပ်လုနေပြီ။ လူအုပ်ထဲက ( ၁၃ ) ယောက်က ဆက်သွားဖို့တော်တော်ကြောက်နေကြပြီ။ ဒါကို အယုံကြီးယုံခဲ့ရတဲ့ကိုရွှေပွဲစားက ဘာပြောသလဲဆိုတော့ “ မင်းတို့စိတ်ပြောင်းလို့ ဆက်မသွားရင်လည်း ရတယ်။ ယူထားတဲ့ငွေကိုတော့ ပြန်မပေးနိုင်ဘူး ” တဲ့လေ … ကောင်းကြသေးရဲ့လား။ နောက်ဆုံးမတော့ ကျွန်တော်အပါအဝင် ( ၇ ) ယောက်က ဆက်သွားဖို့ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။

.

.

အစတုန်းက ပွဲစားပြောတာက ဂရိကျွန်းအထိရောက်အောင်သူပို့ပေးမယ်တဲ့ … မီတာရာကျော်ရောက်တဲ့အခါကျတော့ လူတစ်ယောက်ရေထဲခုန်ချပြီး ကမ်းခြေကို လက်ပစ်ကူးသွားတယ် .. အဲဒါ ငွေယူထားတဲ့ ကိုကိုရွှေပွဲစားပဲ .. သီပြီမလား သူ့အကြောင်း။ ရေကူးရင်းသူပြောသွားသေးတယ် “ ကျွန်းအထိရောက်အောင် ဆက်သွားပါ ” ဆိုပဲ။

.

နိမ့်တုံမြင့်တုံလှိုင်းတံပိုးတွေက လှေထဲကိုစဝင်လာတယ်။ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးလည်း မည်းလို့မှောင်လို့။ ဘယ်ကမ်း၊ ဘယ်သောင်၊ ဘယ်အလင်းရောင်မှ မမြင်ရဘူး။ ပတ်ပတ်လည် ရေပြင်ကျယ်ရဲ့ အဆုံးအစမရှိပင်လယ်ကြီးပဲရှိတယ်။ နာရီဝက်လောက်ဆက်မောင်းသွားတော့ လှေကလေးရဲ့ ချည့်နဲ့နဲ့မော်တာလေးက ရပ်သွားပါလေရော။ အားလုံးသေကုန်တော့မှာဆိုတာ ကျွန်တော်ဖျတ်ကနဲသိလိုက်ပြီ။ ကြောက်လိုက်တာဗျာ .. ခေါင်းထဲကအတွေးတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်မှန်းမသိဘူး ... အကုန် လှိုင်းပျောက် တက်ပျောက် ပျောက်ကုန်ပြီ။

.

.

အချိန်ကောင်းအခါကောင်းကျမှ ဘယ်သူမှရေမကူးတတ်ဘူးဆိုပြီး ပါလာတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်က ကောက်ကာငင်ကာငိုချပါလေရော..။ မတတ်နိုင်ဘူး … ကျွန်တော်နဲ့နောက် ( ၃ ) ယောက်က ရေကူးတတ်တယ်လို့ လိမ်လိုက်ရတယ်။ မိုးက ဆက်ကနဲရွာချလာတယ်။ လှေကလေးက ဟန်ချက်ပျက်ပြီး ပတ်ချာလည်နေပြီ။ အားလုံးက ဘဝရည်မှန်းချက်တွေပျောက်ပြီး ကြောက်လွန်းမတတ်အသက်လုရှူနေရတဲ့အချိန်မှာ တစ်ယောက်ကတော့ မော်တာလေးကို ထိုင်ပြင်နေတာပေါ့။

.

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာရော မော်တာသံပြန်ထွက်လာတယ်။ ဘယ်လောက်ကြာကြာနေပြီး ကမ်းခြေကိုဘယ်လိုရောက်လာတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်နင်းခဲ့ရတဲ့ ကမ္ဘာမြေကြီးကိုငုံ့နမ်းမိတဲ့အချိန်တိုင်းကို ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေပါတယ်။ 

.

ပင်လယ်ကိုမုန်းတယ်။

အရမ်းကို မုန်းတယ်။

ရေလည်းမကူးချင်ဘူး။

ရေဆို ကြည့်ကိုမကြည့်ချင်ဘူး။

အဲဒီအကြောင်းတွေကိုတွေးမိတိုင်း

အားလုံးကိုမုန်းတယ်။

.

( ကို့စ် သဲကမ်းခြေ ၊ ဂရိနိုင်ငံ )

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

အပိုင်း ( ၅ / ၆ )

.

အခုရောက်နေတဲ့ကျွန်းကို ဆယ်မော့ထရေ့စ် လို့ခေါ်ပါတယ်။ ဒီကိုရောက်လာလို့ ကျေးဇူးတင်ရတယ်။ ကမ်းခြေကိုဘေးကင်းစွာရောက်လာရင်း ဒုက္ခသည်စာရင်းအသွင်းခံရဖို့ ရဲစခန်းလိုက်ရှာကြတယ်။ လမ်းတစ်ဖက်တစ်ချက်မှာတွေ့တဲ့လူတစ်ယောက်ကို ရဲခေါ်ပေးဖို့အကူအညီတောင်းတော့ ကျွန်တော့ကို အင်္ဂလိပ်လိုဝင်ပေးပြောဖို့ တစ်ခြားဒုက္ခသည်မိတ်ဆွေတွေကို ခွင့်တောင်းခဲ့တယ်။ ချက်ချင်းကြီး ရဲဂျစ်ကားကြီးအတင်းမောင်းဝင်လာပြီး ကျွန်တော်တို့ရှေ့မှာ အသားကုန်ဘရိတ်အုပ်ရပ်လိုက်တယ်။ သူတို့ကြည့်ရတာ ကျွန်တော်တို့ကို လူသတ်သမားတွေလို့ထင်ပြီး လိုက်ရှာနေကြတဲ့ပုံစံမျိုး။

.

“ အားလုံးလက်မြှောက်လိုက်” လို့ ရဲကအမိန့်ပေးတော့ “ ကျွန်တော်တို့ရာဇဝတ်သားတွေမဟုတ်ပါဘူး. စစ်ဘေးကထွက်ပြေးလာသူတွေပါ ” လို့ ပြောပေမယ့် လက်မခံဘူး။ “ ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း မလကာ ” … ဒီ “ Malaka, Malaka, Malaka ” ဆိုတဲ့အသံကို ကျွန်တော်ဘယ်တော့မှမေ့မှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကျွန်တော်တို့ကို မလာကာလို့ပဲ ဆက်တိုက်ခေါ်တယ်။  ကျွန်တော်တို့ကို ထောင်ထဲပို့လိုက်ကြတယ်။

.

.

အကျီၤတွေအားလုံးစိုနေတာမို့ တစ်ကိုယ်လုံးခိုက်ခိုက်တုန်နေကြတာ အားလုံးပဲ။ ကျွန်တော်တို့ညအိပ်လို့မရဘူး။ အခုအထိ ကျွန်တော့အရိုးထဲမှာအေးနေတုန်း။ ( ၃ ) ရက်တိတိ ဘာမှမစားရသလို ရေတစ်ပေါက်မသောက်ရဘူး။ “ ကျွန်တော်တို့ကိုရေတိုက်ပါဗျာ။ အစာမစားရလည်းရပါတယ် ” လို့တောင်းဆိုတော့ ဗိုလ်ကြီးအဆင့်ရှိသူက “ ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း မလကာ ” လို့ ငေါက်တယ်။ သူ့ရှေ့သွားကကျဲနေတော့ သူဆူငေါက်လိုက်တိုင်း ကျွန်တော့တို့ကို တံတွေးစင်တယ်။ ဒီလူ့မျက်ခွက်ကို ကျွန်တော်တစ်သက်မေ့နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ လူသား ( ၇ ) ယောက်က ( ၃ ) ရက်တိတိရေမသောက်ရတဲ့ဒုက္ခခံရင်း သူ့ကိုလာအသနားခံတာကို တစ်ဝကြီးကြည့်ဖို့လမ်းကို သူရွေးခဲ့တယ်။

.

နောက်ဆုံးမှာ ပြည်မကြီးက ဒုက္ခသည်စခန်းကိုပို့ဖို့ လှေတစ်စင်းပေါ်ကိုလွှဲပြောင်းပေးလိုက်ကြတော့မှ ကျွန်တော်တို့တစ်တတွေ အကယ်တင်ခံကြရတယ်။ မြောက်ဖက်ပိုင်းကို လမ်းမလျှောက်သွားရခင် အဲဒီမှာ ( ၁၂ ) ရက်ကြာတယ်။ တစ်ကယ်လမ်းလျှောက်ကြတော့ ( ၃ ) ပတ်တိတိ။ တစ်လမ်းလုံးကျွန်တော်ဘာမှမစားရဘူး သစ်ရွက်တွေကို အစာအဖြစ်စားရင်း အသက်ဆက်ခဲ့တယ်။ တိရိစ္ဆာန်သာသာပဲ။ မြစ်ရေအနောက်ကြီးကို ငုံ့သောက်တယ်။ ကျွန်တော့ခြေထောက်ယောင်ကိုင်းလာလို့ ဖိနပ်ချွတ်လိုက်ရတယ်။

.

.

အယ်လေးနီးယားနယ်စပ်ရောက်တော့ နယ်ခြားစောင့်ရဲတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ဒုက္ခသည်တွေလားလို့ မေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အသက်ငင်ငင်နဲ့ “ Yes ” လို့ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူတို့က ကူညီမယ်လို့ပြောတယ်။ သူတို့က ညရောက်တဲ့အထိ သစ်တောထဲမှာ ပုန်းနေခိုင်းတယ်။ ဒီရဲကို ကျွန်တော်မယုံပေမယ့် ထွက်မပြေးနိုင်လောက်အောင် ကျွန်တော် မီးစာကုန်ရေခမ်းဖြစ်နေတယ်ဗျာ။

.

ညကျတော့ သူ့ကားပေါ်ကိုကျွန်တော်တို့ကိုတက်ခိုင်းတယ်။ သူ့အိမ်ကိုခေါ်သွားပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ( ၁ ) ပတ်ပေးတည်းတယ်။ အဝတ်အစားသစ်တွေဝယ်ပေးတယ်။ ညတိုင်းလည်း အစားအသောက်ကျွေးတယ်။

.

.

“ မရှက်ကြပါနဲ့။ အားလည်းမနာကြပါနဲ့။ ငါက စစ်ပြေးဘဝနဲ့နေဖူးတယ်။ အခုဆိုရင် မင်းတို့ဟာ ငါ့မိသားစုဝင်တွေဖြစ်သွားပြီ။ အခုအိမ်ဟာ မင်းတို့ရဲ့အိမ်ဖြစ်သွားပါပြီ ” လို့ သူက ပြောပါတယ်။

.

( ကို့စ် သဲကမ်းခြေ ၊ ဂရိနိုင်ငံ )

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

အပိုင်း ( ၆ / ၆ )

.

တစ်လကြာတော့ ကျွန်တော် ဩစတီးယားနိုင်ငံကိုရောက်ပါပြီ ( ယေး ….! )။

.

ပထမဦးဆုံးနေ့က မုန့်ဆိုင်တစ်ခုကိုရောက်သွားရင်း ဖရင့်ဟမ်မဲလ် ဆိုသူနဲ့ဆုံဖြစ်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း ( ၄ဝ ) အခါက ဆီးရီးယားရောက်ခွင့်ကြုံတုန်း သူ့ကိုလူတွေကောင်းကောင်းဆက်ဆံခဲ့တဲ့ကျေးဇူးရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့ကိုသူ ဝတ်စရာ၊ စားစရာ အားလုံး .. အားလုံး .. သူပေးတယ်။ သူဟာ ကျွန်တော့အဖေနေရာကလူတစ်ယောက်လိုဖြစ်လာတယ်။ Rotary Club ကို ခေါ်သွားပြီး အဖွဲ့ဝင်အားလုံးနဲ့မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ ကျွန်တော့အဖြစ်မှန်ကို လူတွေကိုပြောပြပြီး “ ငါတို့ သူ့ကိုဘယ်လိုကူညီနိုင်မလဲ ” လို့ ရုတ်တရက်မေးလိုက်တယ်။

.

အခု ကျွန်တော် ဘုရားရှိခိုးကျောင်းတွေ့ပြီ။ နေစရာတစ်နေရာ ပေးပြီ။ ချက်ချင်းပဲ ကျွန်တော်ဘာသာစကားသင်တယ်။ တစ်ရက် ( ၁၇ ) နာရီကြာအောင် ဂျာမန်ဘာသာကို ကျွန်တော်လေ့လာတယ်။ ကလေးပုံပြင်တွေကို တစ်ရက်လုံးကျွန်တော်ဖတ်တယ်။ တီဗွီကြည့်တယ်။ ဩစတီးယန်းလူမျိုးတွေ တွေ့နိုင်သမျှ ကျွန်တော်တွေ့ဆုံတယ်။

.

.

( ၇ ) လကြာတော့ ကျွန်တော့အမှုကိုကြားနာဆုံးဖြတ်ဖို့ တရားသူကြီးနဲ့တွေ့ရတော့မယ်။ သိပ်အားရနေတဲ့ ဂျာမန်ဘာသာ နဲ့ အမှုစစ်ဆေးဖို့ တရာသူကြီးကို ကျွန်တော်တောင်းဆိုလိုက်တယ်။ သူက မယုံဘူးလေ..။ ကျွန်တော် ဂျာမန်ဘာသာစကားသင်ယူထားတာကို တရားသူကြီးက အင်မတန်ကျေနပ်သွားတယ်။

.

အင်တာဗျူးက ( ၁ဝ ) မိနစ်ပဲကြာပေမယ့် ကျွန်တော့ရဲ့ဆီးရီးယားမှတ်ပုံတင်ကိုလက်ညှိုးထိုးပြီး

“ မိုဟာမက် .. မင်း ဒီကဒ်ကိုင်စရာ လုံးဝမလိုတော့ဘူး။ အခုအချိန်ကစပြီး မင်းဟာ ဩစတီးယန်းလူမျိုး ဖြစ်သွားပြီ ” လို့ မင်္ဂလာသတင်းကို ပြောကြားလိုက်ပါတော့တယ်။

.

( ကို့စ် သဲကမ်းခြေ ၊ ဂရိနိုင်ငံ )

.

ခင်မင်ခြင်းများစွာဖြင့်

.

09-27-2015

.

Ref: Humans of New York: (6 Consecutive Posts By September 27th, 2015)